Ook zo benieuwd naar de….
Avonturen van een 22 jarige student in Parijs?

Naam: Diederik
Nick: Unique
Leeftijd: 22
Woonplaats: Parijs
Studie: Media en Cultuur

ik ben weer in Nederland!

Een soort hysterie is over me heen gevallen sinds ik me duidelijk besef dat ik weg ga.
Het stoppen met roken (alweer 10 dagen) helpt daar natuurlijk niet bij.

Ik wil van elke minuut profiteren maar weet niet wat ik moet doen met mijn tijd. Gelukkig zit ik vanaf morgen helemaal volgepland met afspraken en dingen en feestjes enzo dus zal ik me hoogstwaarschijnlijk juist afvragen waar ik de tijd vandaan moet halen.

We zien wel.

Ik kijk er alvast naar uit jullie terug te zien!

Ow en helemaal vergeten te vertellen…

Ik heb 19 juli een afspraak bij Endemol voor een eventuele stageplek als productie assistent bij het programma “Jouw vrouw, mijn vrouw”.

De hysterie is afgelopen daar Wim, Sebas en Hanna weer weg zijn. Het was me een wilde periode, poe poe, nou nou. Eerst was daar natuurlijk de gay pride. Uitgewoond hebben we een weekendje door het Parijse nachtleven gelopen, wat me alleen maar weer meer deed beseffen dat ik terug naar Amsterdam moet. Al dat gezeur om adoptie en huwelijken is zo afgelopen donderdag!

Vervolgens met Basje een leuk weekje gehad, wat werd overgenomen door miss Hanna in het weekend. Hoogtepunt van haar bezoek moet toch wel de Queen zijn geweest. Waar we op de stampvolle maandagavond de VIP room waren binnen gesneakt (samen met Wenda) om daar vervolgens champie te krijgen van een chinees en wodkaflessen te stelen van de peppie’s aldaar. Daarna ben ik vanzelfsprekend uit de Queen gezet, een mooie afsluiter van 4 jr queen dacht ik zo.

Nadat Hanna weer weg was kwam de vermoeiende hamer op mijn hoofd en dus heb ik de afgelopen niet veel gedaan. Beetje gesport en dingen geregeld en véél geslapen. Ik heb inmiddels al mijn tentamens terug en dus kan ik met vreugde zeggen dat ik al mijn punten dit jaar gehaald heb die ik moest halen: hoezée.

De stage is over, het voetbaltoernooi was ernstig hip, daar er gratis kaviaar en moet chandon was en tevens mc solaar nog even langs kwam. Leuke avond was dat. Dronken ook.

Vanavond één van de laatste Erasmusavondjes. De Spanjaarden en de Italianen zijn inmiddels allemaal weg en dus blijven er slechts een paar Duitsers over, ook leuk. Het afscheid van de Spanjaarden en de Italianen was nog makkelijker dan ik dacht, het zal me allemaal een worstje wezen. Alleen bij Donatella vond ik het echt een beetje jammer. Maar ja zo gaan de dingen in het leven.

Goed. Ik schrijf nog wel een keer voor ik wegga, ik ga nu maar eens het electriciteitsbedrijf bellen om dat ook maar eens op te zeggen.

Ik heb me nooit zo erg beseft dat een weblog bijhouden kut is dan de afgelopen weken. Ik heb er gewoon geen zin en tijd voor. Druk druk druk. Want de laatste maand hier in Parijs is ingegaan en dus profiteer ik er los!

De stage gaat geweldig. heb mijn contract verlengt en werk nu dus nog twee weken extra. Ik ken iedereen, heb morgen een voetbaltoernooi met gratis champagne tegen alle andere productiehuizen, vind mijn werk leuk en wil eigenlijk niet meer weg. Maar goed. Het zal moeten.

De tentamens blijken niet zo goed te zijn gegaan. Een 4,5, een 4, een 8, een 6,5 en een 6. Maar het zal allemaal gelukkig net genoeg zijn om met genoeg punten naar huis te komen. Mijn kamer is inmiddels al doorverhuurd, vanaf de 18e zit er een teringwijf in en zit ik dakloos weer in amsterdam.

‘s Avonds vermaak ik me opeens weer hysterisch veel met de Erasmus mensen, ze gaan bijna allemaal dit weekend weg! Dus het ene geweldige afscheidfeest na de anderen. Geweldige avonden die ik voorlopig nooit meer zal vergeten zijn al de revue gepasseerd (het sentiment komt opzetten). Een hoerenavond, een gitaaravond, een afterpartyavond, een fete de la musique avond, feest feest feest en werk, het houdt maar niet op.

En dit weekend beloof het grote hoogte punt te worden van mijn Parijstijd. Bas en Wim komen namelijk. Ik heb op vrijdag en zaterdag vier afscheidsfeestjes, de gay pride is aan staande zaterdag, zondag een verjaardag in een of andere mansion in normandie met zwembad, etc etc. En maandag gewoon weer werken terwijl Bas er nog tot donderdag is om dan plaats te maken voor Hanna die tot de maandag er op blijft.

Vanaf dan zijn alle Erasmusmensen weg en blijft alleen Wenda over en wat Fransen (Manuel, Benoit, matthieu en mijn collaga’s). Dan heb ik dus mooi de tijd om mijn vertrek goed voor te bereiden (universiteit, bank, werk, kamer etc) en kan ik nog even optimaal van Parijs te genieten.

Poe poe, nou nou!

Diederik als hoer?

Lees het in mijn nieuwe column.

Miss Punt

Klik op het logo om het te lezen

Vannacht was weer eens een klassiek Parijs nachtje. Ik was eerst naar mijn stage (nog steeds léeeeeeuk) en vervolgens zou ik gaan picnicen (ofzo) aan de Seine met de Ierse Sletjes en met De Nederlandse Chicks. Iedereen moest dingen enzo meenemen en dus hadden we voor zo’n 70 euro aan voedsel, veeeel te veel dus. Na de eerste biertjes zat de sfeer er goed in en besloten we maar weer eens een nutteloos spelletje te gaan spelen. Het gaat zo:

Persoon zingt liedje:
When you think of me…

2e persoon:
It’s just me myself and I

3e persoon:
Oh baby baby who was I supposed to know

Nu ja je begrijpt het wel. En aangezien het scala van muziek nogal 90-er jaren achtig is, geloof ik dat we de mensen om ons heen aardig geirriteerd hebben. Zo zijn we. Daarna deden we ‘categories’, waarbij je elke keer een nieuwe categorie hebt en je elke keer iets nieuws uit die categorie moet noemen:

Eerste singles van girl of boy bands:
I know where it’s at
Wannabe
We’ve got it goin’on
C’est la vie
etc etc

zo zijn wij.

Vervolgens was er een raar feestje op een brug waar veel te weinig mensen waren en dus besloten we te gaan infiltreren op een feestje ergens buiten aan de kade van de Seine. Helaas moest je wit gekleed zijn en kwamen we dus niet binnen. Maar toen het feestje bijna afgelopen was lette de beveiliging even niet op en kwamen we toch nog binnen. En hebben we ons even 3 flessen drank meester gemaakt (*gratizzzz*) en daarmee nog tot half 4 buiten categories gespeeld. Het hield maar niet op.

Vervolgens om vier uur met de nachtbus naar huis.

Uitslag Poll —> ik trek mijn conclusies

Moet Diederik eigenlijk wel weggaan uit Parijs?
Ja, ik mis je. [23.1%]
Amsterdam, the place to be, Kom terug! [23.1%]
Nee, rot op met je rotkop, blijf lekker weg. [15.4%]
Ik hou van ansjovis. [15.4%]
Neeeh! Daar ligt je toekomst. Lekker stokbroden vreten. [15.4%]
Het zou me een worstje wezen. [7.7%]

Ok, het is duidelijk, ik moet terug naar Nederland. En het toeval wil dat ik vandaag gebeld werd door mijn huurbaas met de vraag wanneer ik het appartement verlaat. Hij melde er leuk bij dat ik er onbeperkt in mag blijven. En het is echt een geweldig appartement en ik heb het hier naar mijn zin maar ik toch maar besloten de 16e juli de huur te beeindigen. Wat betekend dat ik vanaf 17 juli weer gezellig in Nederland zal zijn.

(al is ansjovis erg lekker, en stokbroden ook.. en ja ik heb een rotkop)

Ik verwacht een feestje.

Zaterdag was ik op weg naar Roland Garros (wat overigens erg leuk was, een dagje vol keihard slaande lesbo’s ala Navratilova, Martinez etc) en voordat ik de metro instapte besefte ik me het volgende: ‘wat nou als ik een deelnemer van Empire tegenkom (het programma waar ik voor werk), er zijn immers al een stuk of vijf mensen naar huis gestuurd’. Daarbij dacht ik aan de sympatieke Cyril. Ik weet niet waarom

Ik zat lekker mijn boekje te lezen toen ik opeens stomverbaasd mister Cyril himself binnen zag komen. Perplex. Met mijn mond open heb ik 3 haltes naar dit sappige figuur gestaard. Onmogelijk. Hoe groot is die kans? Trillend zat ik in mijn stoeltje in besefte me dat ik nu toch echt mijn kans moest grijpen door middel van een begroeting. En dus liep ik bevend op hem af en vroeg hem of hij het ook echt daadwerkelijk was, wat ik natuurlijk allang zeker wist, nadat ik urenlang naar zijn kop had zitten staren tijdens mijn werk.

Hij vond het heel erg leuk dat ik hem aansprak en wilde graag weten hoe hij over kwam op tv. Goed, zei ik. Hoe kan ik dat nou weten, waarschijnlijk gaan ze alles verknippen waardoor het een enorme wanker lijkt.

Maar goed, na een paar haltes stapte hij weer uit en vervolgde ik bevend mijn reis. Hij zou me nog wel tegenkomen op mijn werk.

Belachelijk.